.
.

Over de pijnappelklier

Natuur openbaart natuur

Deze informatie is ook voor mij een verrassing. Ik deel het met je.

Terug bij de jeneverbesstruiken

Onlangs had ik weer eens de transformatie wandeling Velhorst gelopen, toen ik op het einde met degene die bij me was, even stilstond bij de jeneverbesstruiken op de laatste plek van de wandeling, bij de grote beuk. Dat zijn niet de jeneverbesstruiken die een rol hebben in de transformatie wandeling. We stonden niet direct bij de beuk die net iets van het pad afligt, ook niet bij de grote eik daar tegenover die zich ook iets verder van het pad af bevindt. We stonden bij de jeneverbesstruiken die grenzen aan het pad en die om de grote eik heen staan. Op deze plek had ik eerder gestaan en toen had ik gevoeld dat deze struiken graag wilden dat ik een keer voor hen terugkwam omdat ze iets wilden vertellen. Dat vertelde ik aan degene die bij me was. Ik zei erbij dat ik dat nu niet wilde doen omdat me dat na de transformatie wandeling teveel werd. Maar dit was de reden dat ik me even op deze struiken concentreerde. Meteen kreeg ik in het Duits de woorden pijnappelklier en ogen aangereikt. Die schreef ik op want ik ken mezelf, zoiets vergeet ik. Ik gaf de struiken aan dat ik snel zou terugkomen om te horen wat ze kwijt wilden, en we trokken verder.

Volledige acceptatie

Een week later was ik er weer, ditmaal speciaal voor deze jeneverbesstruiken. Ik zette me op een plekje tegen ze aan in de zon. Heerlijk. Ik heb iets met jeneverbesstruiken. Ik weet niet wat maar we voelen ons goed bij elkaar. Pen en papier erbij. Klaar voor de start. Ik las de woorden op die ik daarvoor opgeschreven had: pijnappelklier en ogen. De pijnappelklier en de ogen vormen één orgaan, werd me meteen te kennen gegeven. En: alles volledig accepteren. Ik zocht even wat die laatste opmerking betekende. Is dat het begin van de informatie die ik krijg? Gaat het over accepteren, wat ze zeggen willen? Ah nee, zo bedoelen ze het niet. Het gaat over dit moment: ik moet hier in dit moment van in me opnemen wat de struiken te zeggen hebben, alles volledig accepteren. Dat is goed, besloot ik. Ik nam me daarom voor geen vragen te stellen of opmerkingen te maken maar alles volledig te laten zoals het zou komen en alleen noteren.

Het derde oog*

Het derde oog heeft zich naar binnen teruggetrokken en is daar onderdeel van de hersenen geworden. Het heeft de hersenen een bepaald vermogen gegeven van herstructurering van waargenomen feiten. En dan lijkt het of het op helderziendheid lijkt maar het is een herstructurering van waargenomen feiten en niet zozeer nieuwe feiten. Omdat het oog naar buiten gekeerd was oorspronkelijk.** Het geeft een nieuw vermogen aan de hersenen.

* De pijnappelklier wordt van oudsher het derde oog genoemd, een fysiek oorspronkelijk correcte naam, zoals uit de uitleg blijkt.

** Omdat het oog naar buiten gekeerd was oorspronkelijk “heeft het dit vermogen want ogen zien alles in verband tot elkaar.” Dat laatste vul ik achteraf aan want dat herinner ik me, dat dat werd bedoeld.

Huidig onbegrip

Het onbegrip van de waargenomen feiten valt op inderdaad. Men was vroeger gevoeliger in het derde oog. Men begreep de feiten beter. Men dacht er daarom ook niet zo over na. En het denken heeft die functie op een bepaalde manier overgenomen die zeer manipulatief is. Want je kunt van alles verzinnen en bedenken.

Oorspronkelijke connecties

Het oog en vooral het derde oog gaan over de oorspronkelijke connecties. De jeneverbesstruiken hebben met deze connecties van doen. Je zou kunnen zeggen dat ze connecties ‘maken’. Voor ons is dat zo. Maar ze laten connecties oplichten zodat ze in ons bestaan komen. Dus ze verbinden bestaande connecties met ons bestaan, zodat wij ze zien en daarmee connected zijn. Die connectie was er al maar viel buiten ons bewustzijn.

Maar iets moet ook z’n zelfstandigheid hebben en dat is mee bepaald door de soort connecties die het heeft. En daarop is het ook afgestemd. Maar er zijn vaak veel meer mogelijkheden. Denk aan de connectie van menselijke talenten en vermogens enerzijds en dieren anderzijds.*

* Hierover is verteld in een voetnoot op de webpagina ‘Wie is ollie?’ Ik herhaal: “In een trance sessie zag ik dat de kat van Ingeborg één van de dragers van verantwoordelijkheden en taken is en ook van het instrumentarium dat daarvoor nodig is, en dat hij als het ware mee de mensheid draagt, in zijn geval Ingeborg. Zulke dieren zijn mee-mensheids-dragers. Ze komen mensen die taken en verantwoordelijkheden te dragen hebben, mee helpen dit te dragen.”

Vele mogelijkheden

Welke connecties maken de jeneverbesstruiken dan?

Dat krijgen ze ook aangereikt, bijvoorbeeld door de transformatie wandeling en door ervaringen. De jeneverbesstruiken maken connecties werkzaam in ons, de ogen maken ze zichtbaar voor onszelf.

De jeneverbesstruiken vormen mee de werkelijkheid, ook die van de natuur, door verbindingen erin te bewerken. Dan gaan dingen ‘oplichten’ voor dat bewustzijn , of die krijgt talenten.

..