edithbertrand.com
.
.
Over de pijnappelklier
Natuur openbaart natuur
En dan is zoveel meer mogelijk...
Terug bij de jeneverbesstruiken
Onlangs had ik weer eens de Kristallijne Natuurwandeling Velhorst gelopen, toen ik op het einde met degene die bij me was, even stilstond bij de jeneverbesstruiken op de laatste plek van de wandeling, bij de grote beuk. Dat zijn niet de jeneverbesstruiken die een rol hebben in de Kristallijne Natuurwandeling. We stonden niet direct bij de beuk die net iets van het pad afligt, ook niet bij de grote eik daar tegenover die zich ook iets verder van het pad af bevindt. We stonden bij de jeneverbesstruiken die grenzen aan het pad en die om de grote eik heen staan. Op deze plek had ik eerder gestaan en toen had ik gevoeld dat deze struiken graag wilden dat ik een keer voor hen terugkwam omdat ze iets wilden vertellen. Dat vertelde ik aan degene die bij me was. Ik zei erbij dat ik dat nu niet wilde doen omdat me dat na de Kristallijne Natuurwandeling teveel werd. Maar dit was de reden dat ik me even op deze struiken concentreerde. Meteen kreeg ik in het Duits de woorden pijnappelklier en ogen aangereikt. Die schreef ik op want ik ken mezelf, zoiets vergeet ik. Ik gaf de struiken aan dat ik snel zou terugkomen om te horen wat ze kwijt wilden, en we trokken verder.
Volledige acceptatie
Een week later was ik er weer, ditmaal speciaal voor deze jeneverbesstruiken. Ik zette me op een plekje tegen ze aan in de zon. Heerlijk. Ik heb iets met jeneverbesstruiken. Ik weet niet wat maar we voelen ons goed bij elkaar. Pen en papier erbij. Klaar voor de start. Ik las de woorden op die ik daarvoor opgeschreven had: pijnappelklier en ogen. De pijnappelklier en de ogen vormen één orgaan, werd me meteen te kennen gegeven. En: alles volledig accepteren. Ik zocht even wat die laatste opmerking betekende. Is dat het begin van de informatie die ik krijg? Gaat het over accepteren, wat ze zeggen willen? Ah nee, zo bedoelen ze het niet. Het gaat over dit moment: ik moet hier in dit moment van in me opnemen wat de struiken te zeggen hebben, alles volledig accepteren. Dat is goed, besloot ik. Ik nam me daarom voor geen vragen te stellen of opmerkingen te maken maar alles volledig te laten zoals het zou komen en alleen noteren.
Het derde oog*
Het derde oog heeft zich naar binnen teruggetrokken en is daar onderdeel van de hersenen geworden. Het heeft de hersenen een bepaald vermogen gegeven van herstructurering van waargenomen feiten. En dan lijkt het of het op helderziendheid lijkt maar het is een herstructurering van waargenomen feiten en niet zozeer nieuwe feiten. Omdat het oog naar buiten gekeerd was oorspronkelijk.** Het geeft een nieuw vermogen aan de hersenen.
* De pijnappelklier wordt van oudsher het derde oog genoemd, een fysiek oorspronkelijk correcte naam, zoals uit de uitleg blijkt.
** Omdat het oog naar buiten gekeerd was oorspronkelijk “heeft het dit vermogen want ogen zien alles in verband tot elkaar.” Dat laatste vul ik achteraf aan want dat herinner ik me, dat dat werd bedoeld.
Huidig onbegrip
Het onbegrip van de waargenomen feiten valt op inderdaad. Men was vroeger gevoeliger in het derde oog. Men begreep de feiten beter. Men dacht er daarom ook niet zo over na. En het denken heeft die functie op een bepaalde manier overgenomen die zeer manipulatief is. Want je kunt van alles verzinnen en bedenken.*
* Dat wil zeggen dat, omdat we de natuurlijke connecties niet meer zien, we via allerhande kanalen connecties krijgen aangereikt die niet echt zijn, maar waarvan het wel de bedoeling is dat we erin geloven. Omdat dit op zo’n grote schaal gebeurt, lukt dat ook. Het laat wel een leeg gevoel achter want deze oneigenlijke, kunstmatig gemaakte verbindingen hebben geen verbinding met ons eigen diepere zijn en weten. Zoals mijn gidsen aangaven in een trance-ervaring: “Mensen weten niet wat echt is.”
Oorspronkelijke connecties
Het oog en vooral het derde oog gaan over de oorspronkelijke connecties. De jeneverbesstruiken hebben met deze connecties van doen. Je zou kunnen zeggen dat ze connecties ‘maken’. Voor ons is dat zo. Maar ze laten connecties oplichten zodat ze in ons bestaan komen. Dus ze verbinden bestaande connecties met ons bestaan, zodat wij ze zien en daarmee connected zijn. Die connectie was er al maar viel buiten ons bewustzijn.
Maar iets moet ook z’n zelfstandigheid hebben en dat is mee bepaald door de soort connecties die het heeft. En daarop is het ook afgestemd. Maar er zijn vaak veel meer mogelijkheden. Denk aan de connectie van menselijke talenten en vermogens enerzijds en dieren anderzijds.*
* Hierover is verteld in een voetnoot op de webpagina ‘Wie is ollie?’ Ik herhaal: “In een trance sessie zag ik dat de kat van Gemma één van de dragers van verantwoordelijkheden en taken is en ook van het instrumentarium dat daarvoor nodig is, en dat hij als het ware mee de mensheid draagt, in zijn geval Gemma. Zulke dieren zijn mee-mensheids-dragers. Ze komen mensen die taken en verantwoordelijkheden te dragen hebben, mee helpen dit te dragen.”
Wat hier bedoeld wordt is dat alles connected is, wat iets anders betekent dan dat alles op dezelfde wijze met alles connected is. Alles heeft ook zijn of haar unieke plek in het geheel, zijn unieke verbindingen en gaven. Uiteindelijk is alles één, dat gaat nog een stap verder. Iets heeft zij unieke kwaliteiten onder meer door de wijze waarop het verbonden is met andere zaken en zijn plek.
Ook wordt hier bedoeld dat wanneer iets of iemand zich meer van zijn of haar oorspronkelijke connecties bewust wordt, dit groei geeft, ontplooiing, verruiming.
Vele mogelijkheden
Welke connecties maken de jeneverbesstruiken dan?
Dat krijgen ze ook aangereikt, bijvoorbeeld door de Kristallijne Natuurwandeling Velhorst en door ervaringen. De jeneverbesstruiken maken connecties werkzaam in ons, de ogen, waaronder ook het derde oog, maken ze zichtbaar voor onszelf.
De jeneverbesstruiken vormen mee de werkelijkheid, ook die van de natuur, door verbindingen erin te bewerken. Dan gaan dingen ‘oplichten’ voor dat bewustzijn , of die krijgt talenten.
Eén zo’n connectie die oplichtte onlangs was de connectie van de beuk met ons meridianenstelsel. De beuk is een meridianenkenner. Hij kan jouw meridianensysteem ondersteunen, zoals de jeneverbesstruiken dat voor de pijnappelklier kunnen doen. Hiervoor kun je je open stellen door tegen een beuk aan te gaan zitten en met de beuk connectie te maken in je bewustzijn. Je vraagt de beuk hierom. Een beuk heeft daarvoor ongeveer een kwartier nodig. Dat kun je iedere dag doen. Tanden poetsen en ons verzorgen doen we ook iedere dag. Ook jeneverbesstruiken kun je voor jezelf op die manier toegankelijk maken. De jeneverbesstruik bestrijkt een kleiner gebied en heeft iets minder tijd nodig, zo’n vijf tot 10 minuten. Dat is ondersteunend voor de werking van het derde oog.
Casus En een gedicht
Een tijd geleden sloot ik graag aan bij uitvoeringen van het Gelders Orkest. Ik ging er meestal alleen heen, zorgde voor een plaats vooraan en ging in een lichte trance. Als dan de uitvoering begon liet ik me meevoeren. Heerlijk. Ik heb er een gedicht over geschreven.
Het concert
Onaangekondigd
breken door de stilte
de eerste klanken heen.
IJlings reiken ze
naar een diepte in me
die weerloos is.
Als ontvoerd
verdwijn ik
hun bestaan in.
Hun absolute trouw
en mijn overgave
smelten ineen.
Klanken, tonen,
allen komen
overal vandaan.
Vrij zwevend
hoor ik hun verhaal
en begrijp.
Geen natuur
kan mij zo
in vervoering brengen.
Geen zon, geen zee,
geen bos, geen dier,
geen vogel, geen.
Alleen de klanken
van de meesters
in levende lijve gespeeld
tillen mij op naar
zichzelf waar ook ik
voor even besta.
(n.a.v. de 1e symfonie van Mahler in Musis, door
het Gelders Orkest o.l.v. Antonello Manacorda)
18 oktober 2014
Toen ik een keer elders naar een bekend klassiek stuk ging luisteren, ook gespeeld door het Gelders Orkest maar door een andere dirigent geleid, lukte me dat van geen meter. Het leek wel een pierenbadje, in vergelijking van de oceaan waarin de dirigent Manacorda me altijd bracht. Deze andere dirigent dirigeerde ook heel mooi, kreeg ook een staande ovatie van het publiek, maar tipte wat mij betreft niet aan het werk dat Manacorda leverde. Het mistte alle diepgang. Manacorda heeft dat in zich. Dat betekent connectie. Je kunt je er wel in oefenen en het versterken, maar als het er niet is, heeft oefenen weinig zin. Wat wij zien en horen met onze fysieke zintuigen, komt van veel diepere lagen. Als iets niet tot ons komt vanuit die diepere lagen, is het in zichzelf ook veel leger. Iedereen weet dat de woorden ‘ik houd van jou’ precies evenveel betekenen als er realiteit achter zit. Dat geldt zo ook voor andere zaken. De grote klassieke werken komen van hoge sferen. Als iemand zelf als dirigent niet die connectie van binnen daarmee heeft, kan die de hoorder er niet mee verbinden. Hij of zij krijgt het er dan niet ‘uit’. Nu hebben veel mensen daar geen of minder last van omdat ze dat verschil niet merken. Als je kenner bent hoor je dat wel degelijk. Grote pianisten zijn niet voor niets zo duur. Kissin speelt inderdaad goddelijk.
Nog een ander klein voorbeeld wat klassieke muziek betreft. Ik had een keer een documentaire gezien met heel mooie muziek tussendoor. Na afloop hield ik in de gaten welke muziek dat was, en de naam Rachmaninoff kwam op het scherm, zijn derde concert. Van dit concert schafte ik een CD aan. Tot mijn teleurstelling kon ik thuis niets met het hele concert, op de openingsminuut na, die geregeld in de film was teruggekomen. Verschillende keren bleef ik proberen, want ik had toch een link met klassieke muziek? Maar ik gaf op, het werkte niet voor mij.
Enkele jaren later stond een klassieke radiozender op en hoorde ik opeens de eerste klanken van dit concert. Geboeid luisterde ik. Het hele concert werd gespeeld, het bleef boeien en ik was geheel verrast door de kracht en de schoonheid, de helderheid en de compleetheid van het concert. De tijd vloog. Het was prachtig. “Hoe kan dat?” vroeg ik me af. Na afloop meldde het commentaar dat het een uitvoering was van Rachamninoff zelf. Ah, dat was de clue! Ik wist wat ik moest doen: een andere CD kopen met hem als pianist. Sinds die ervaring ben ik beter voorbereid,
Mijn gidsen hebben hierover nog aangegeven dat in de toekomst de klassieke muziekstukken weer gespeeld zullen worden zoals ze oorspronkelijk zijn bedoeld, omdat de grote componisten zelf zich er weer mee zullen bemoeien en ervoor zorgen dat dit gebeurt. Dit komt weer terug want we gaan hier weer voor open staan.
De diepere connecties die iemand heeft met realiteit, komen ook tot uiting in zaken waar iemand zich wel of juist niet druk over maakt in vergelijking met medemensen, zowel in het groot als in het klein. Dat kan iedereen zelf invullen. Één klein voorbeeldje: mij vielen een keer de klompen uit van verbazing toen ik niet wist wie een bekende Nederlander was, en ik te horen kreeg dat ik buiten de realiteit stond. Dat is de zaken op z’n kop zetten. Maar ik begreep de boodschap: “… en dit noemen wij realiteit.” 😉