Je weet wanneer ik begin te representeren, dat is wanneer ik het steentje van jou heb overgenomen. Wanneer ik representeer en jij wilt de voorouder aanspreken, dien je altijd direct de voorouder aan te spreken. Dat wil zeggen dat je ‘je’ of ‘jij’ tegen de voorouder zegt. Natuurlijk mag je jouw voorouder ook met ‘u’ aanspreken. 

Het is belangrijk dat niet óver de voorouder een vraag gesteld wordt, maar áán de voorouder, omdat dit het proces van representeren sterk kan beïnvloeden. Als óver de voorouder wordt gecommuniceerd, hindert dat het proces van representeren, en misschien lukt dat dan zelfs niet meer. 

Dat kan best lastig voor je zijn omdat ik net daarvoor nog gewoon Edith was. Ik maak plaats van binnen. Als je de voorouder direct aanspreekt, haal je de voorouder in bewustzijn naar voren. Maar je ziet Edith voor je, dat is het lastige. Wees je ervan bewust dat als je mij het steentje hebt gegeven, het nu de voorouder is. Mensen die bekend zijn met opstellingen kennen dit. 

Als je een vraag stelt, heeft een voorouder tijd nodig zich op het onderwerp van die vraag bewust te worden. Je kunt het je het beste zo voorstellen, dat van een voorouder een stukje bewustzijn naar voren komt. Dat stukje kan groter worden als een voorouder daarin geholpen wordt door vragen die bij hem of haar aansluiten. 

Als het niet duidelijk is, kun je altijd vragen of het om een man of een vrouw gaat. Als je denkt het te weten en de vraag eigenlijk overbodig vindt, kun je overwegen je aanname wel nog te checken, bijvoorbeeld: “volgens mij ben jij een vrouw/man, klopt dat?” 

Enkele andere tips zijn: probeer een voorouder te benaderen vanuit het leven dat deze heeft geleefd, en niet vanuit het moment van deze opstelling, want daarmee krijg je geen informatie over het geleefde leven. Ook kun je het beste de voorouder beschouwen als in gevoel nog in dat leven zijnde. Je stelt vragen in de tegenwoordige tijd, hoe het is, en niet hoe het was. Soms spreekt een voorouder zelf in de verleden tijd. Dan kun je daarbij aansluiten. Blijf met jouw vragen dichtbij de werkelijkheid van de voorouder en probeer met jouw vragen in te voelen in het leven van de voorouder.

Het kan gebeuren dat je het op een gegeven moment lastig vindt, of dat je niet goed raad weet met een voorouder. Het kan handig zijn wat standaard vragen bij je te hebben op een briefje. 

“Is er iets wat je kwijt wilt?” is zo’n vraag die eigenlijk altijd kan als het even stil blijft. In een situatie waarin het wat lang stil blijft, kun je ook vragen: “je bent erg stil. Is daar een reden voor?” Of: “Waarom ben je stil?”. Hoe iemand zich voelt is ook altijd een prima vraag. “Is er iets waaraan je denkt of dat nu jouw aandacht heeft?” Ook goed. 

In het algemeen gaat een voorouder zelf wel iets zeggen. Vanuit de spirituele wereld worden deze opstellingen begeleid, en de helpende energieën van hun kant houden dit mee in de gaten, dat inderdaad gebeurt waarvoor de opstelling bedoeld is. 

Je hoeft niet te denken dat als jij geen vraag stelt, er niets gebeurt. De voorouder weet wel dat hij of zij voor even de microfoon heeft, om het zo maar te zeggen. Ze bevinden zich in een situatie waarin ze meestal uit zichzelf iets kenbaar maken. 

En, wat wil je weten over een voorouder? 

Je kunt ook ervoor kiezen om nieuwsgierig te zijn en juist met vragen te komen. Het is daarom heel goed om een aantal basisvragen bij de hand te hebben. Je bent vrij om te proberen een beeld van het leven van de voorouder te krijgen. Als iemand niet veel kan aangeven, merk je dat wel aan de reacties. 

Een mooie openingsvraag kan zijn: “kun je iets over jouw leven vertellen?” Laat een voorouder vanuit zijn of haar eigen leven spreken. 

Andere basisvragen zijn bijvoorbeeld: 

Ben je een man of een vrouw?

Wat is ongeveer jouw leeftijd?

Kun je iets vertellen wat je nu voelt of ervaart? 

Hoe gaat het met je? 

Hoe komt dat? 

Weet je waarom je je zo voelt? 

Je staat op een voorouderlijn, dat betekent dat je minstens één kind hebt. Ben je je dat bewust? 

Hoe kan ik mij jouw leven voorstellen? 

Ben je welgesteld of eerder arm? 

Heb je veel sociale contacten?

Heb je een vaste partner? Bij een man kun je vragen: ben je samen met de moeder van jouw kind (of kinderen)? Bij een vrouw kun je vragen: ben je samen met de vader van jouw kind (of kinderen)?

Heb je de middelen om van te leven? Hoe doe je dat?

Ben je een vrij mens of voel je je gebonden aan iets? Wat is dat dan? 

Hoe komt het dat je je vrij voelt. Wat maakt dat je je vrij voelt? 

Bij gevoelens kun je altijd doorvragen waarom iets is. 

Ook kun je vragen of je iets voor de voorouder kunt doen om te helpen, wanneer deze heeft aangegeven zich in een benarde positie te bevinden. Misschien helpt het al dat deze erover kan vertellen en dat jij luistert. Dan zitten we op de grens van hun tijd en onze tijd… Maar het kan in de voorouder ook het bewustzijn geven dat iets niet voor altijd onoplosbaar hoeft te zijn.

Als een voorouder contact wenst, is het mooi en betekenisvol om hierop in te gaan. Ook een knuffel kan als een voorouder daarom vraagt. Soms hebben voorouders behoefte aan het ervaren van liefde en support, en verwachten ze dat jij heel erg bereid bent hen dat te geven, want jij nodigt hen uit. Jij bent zelf hierin altijd volgend, dat wil zeggen dat je niet zelf zo’n initiatief neemt, omdat je niet kunt inschatten hoe hun bewustzijn in deze opstelling aanwezig is. Als zij iets niet verwachten vanuit ons hier en nu waarmee ze wel plots worden geconfronteerd, kan hen dat doen schrikken. Dan zijn ze kwetsbaar want ze zijn hier wel aanwezig en kunnen dan niet zelf direct weg. Houd daar rekening mee en blijf zelf ook gewoon zitten, tenzij je om een knuffel of een hand wordt gevraagd.